Marionetka

Sto lat po wydarzeniach z „Lalki" nić łącząca Wokulskiego i Łęcką ponownie zawiązuje się w pokoleniu ich potomków. Spotkanie tej pary nie jest jednak powtórką wielkiego romansu, lecz próbą ucieczki przed przeznaczeniem.

W peerelowskiej erze betonu i podsłuchów tych dwoje próbuje odnaleźć prawdę nie tylko o sobie, ale też o swoich przodkach. Pomagają w tym listy, które Stanisław pisał do Izabeli. Wyłaniają się z nich losy tragicznej miłości, trwającej długo po tym, jak powinna się zakończyć - oraz tajemnica, która od wieku czekała na rozwiązanie.

Jakub Jarno w brawurowy sposób ożywia klasykę, stawiając pytanie o dziedziczność fatum i udowadniając, że są historie, które nigdy się nie kończą.

Mężczyzna z „przedwcześnie posiwiałą duszą" i kobieta, której zdarza się tęsknić za młodością. Łączy ich więcej niż przypuszczają. Odkrywanie części wspólnych wciąga bez reszty.

- Weronika Wawrzkowicz

Jakub Jarno podejmuje grę z „Lalką", przenosząc stawiane przez Prusa pytania o miłość, złudzenie i społeczne uwikłanie do realiów późnego PRL-u. Wszystko to zostało napisane z narracyjną wprawą kogoś, kto najwyraźniej od dawna świetnie wie, jak nie wypuścić czytelnika z rąk.

- Tomasz Stawiszyński