Rekonstrukcja. Połowa twarzy tonie w mroku

Opowieść autofikcyjna, w której autorka wciela się w bohaterkę książki. Los bohaterki i autorki są tożsame, inne postacie i sytuacje opisane w książce są wymyślone. Życie bohaterki - dziś czterdziestoletniej kobiety - wyznaczało ciągłe mierzenie się z własnym wyglądem zniekształconym przez wadę wrodzoną, jaką jest rozszczep podniebienia. Polega ona na tym, że dziecko rodzi się ze zdeformowanym (rozdartym) podniebieniem i nosem, bo na jakimś etapie rozwoju tkanki się rozszczepiają. Po urodzeniu grozi to noworodkowi śmiercią przez zachłyśnięcie przy karmieniu. Konieczne jest odbycie cyklu operacji, które sprawią, że przełykanie nie będzie ryzykiem, zszyją to rozszczepienie. Dziś można już we wczesnym etapie zrobić dziecku operację plastyczną, bohaterka na swoją czekała do 15 roku życia - i okazała się zupełnie nieudana. Potem przeszła jeszcze dwie operacje - jedna była relatywnie udana, kolejna nie zmieniła prawie nic.
To doświadczenie wpłynęło na życie bohaterki na wiele sposobów, ten oczywisty to: operacje, czas spędzany w szpitalu z ludźmi bardzo okaleczonymi poparzeniami, wypadkami, fizyczny ból, rehabilitacje, uczenie się mówienia. Psychicznie i społecznie jedną z głównych osi życia autorki/bohaterki do dziś jest poczucie bycia oszpeconą, zniekształconą, naznaczoną czymś niemożliwym do ukrycia przed światem. Wykształciło to w niej silną tęsknotę za pięknem, za byciem piękną. Piękno fizyczne stało się fetyszem bohaterki, wyobrażała sobie, że kiedy wreszcie będzie piękna, będzie wreszcie bezpieczna, spokojna, będzie kochana i pożądana przez mężczyznę. Z tym łączy się to, jak na różne sposoby bohaterka próbowała zasłużyć na miłość.  Autorka w książce próbuje odpowiedzieć na dręczące ją pytania: „Czy powinnam być wdzięczna każdemu mężczyźnie, który jest mną zainteresowany? Czy wyczuwać w tym podstęp? Jak wygląd łączy się z tożsamością?".