Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta

Janina Bauman miała trzynaście lat, gdy straciła ojca. Wraz z matką i siostrą trafiła do warszawskiego getta, gdzie wbrew śmiertelnemu zagrożeniu, głodowi, chorobom, szantażom i łapankom uniknęły Zagłady. W Zimie o poranku napisała o ucieczce z getta i latach tułaczki, o kryjówkach, fałszywych papierach, przypadkowości, od której zależało ocalenie. O ludziach zdolnych do najgorszej podłości, ale też do najwyższego poświęcenia. O świecie pogardy, strachu i odczłowieczenia.
Podczas wojny pisała i czytała wszystko, co wpadło jej w ręce. Dojrzewała do dorosłości 
i miłości, zakochiwała się i poszukiwała przynależności. Sensu i człowieczeństwa.
Jej spisana po wielu latach opowieść wciąż brzmi młodzieńczo i szczerze. Osobista 
i poruszająca, unika moralizowania, ale nie pozwala na obojętność. To jedno 
z najważniejszych świadectw wydarzeń, których powtórki dziś się boimy.
Nowe wydanie bezcennych wspomnień Janiny Bauman uzupełnione zostało 
o niepublikowany wcześniej w Polsce rozdział o powojennych losach i doświadczeniu emigracyjnym autorki.